Afgescheiden deel van de kerk waar zich het hoofdaltaar en het tabernakel bevinden. Het betreft het meest heilige deel van de kerk.

Oorspronkelijk (en soms nu nog) stonden daar ook de groepen opgesteld die de gezangen brachten of de gebeden lazen. Vandaar dat koor nu ook duidt op een groep van zangers.

Het koor ligt veelal aan de oostzijde van de kerk, tussen de dwarsbeuk en de hoofdapsis. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat het licht in het oosten opkomt, wat symbool staat voor het ontstaan van het leven en aldus voor God zelf. Nochtans stond het altaar in de eerste christelijke gebedshuizen vaak aan de westzijde, vooral in Rome.

Ook om talloze andere redenen zijn westkoren ontstaan. Zo werden in de late Middeleeuwen de zangers vaak terug naar de westkant verbannen, omdat daar meestal het uit de kluiten gewassen orgel stond, in of naast de toren. Daar kwam dan een tribune, soms ook koor genoemd. Vaak waren in of bij de westbouw ruimtes voor de talrijke monniken, of was er een heilige die men gelijke eer wou geven als aan de hoofdpatroon...