Op deze plaats werd rond 1200 een romaanse kerk gebouwd, die een Karolingische voorganger opvolgde. Deze werd echter vrij snel door een gotische opvolger vervangen.

Het koor van deze kerk is uitzonderlijk lang, en heeft Scheldegotische kenmerken: romaanse bogen in het triforium, drielichten en smalle lancetvensters. Dit was klaar in 1280. De bouw startte met Franse zandsteen, maar naderhand schakelde men over op lokale, gele baksteen.

Het noordertransept en het schip waren af in 1266, het zuidertransept rond 1300.

In de eerste helft van de 15e eeuw werd een westertoren gebouwd.

Het geheel wordt geschraagd door luchtbogen. Het hoofdportaal en haar tympaan bevatten prachtig beeldhouwwerk. Boven het portaal bevindt zich een indrukwekkend roosvenster.

Nadat de vorige toren was ingestort, werd na 1433 een nieuwe toren opgetrokken door Maarten Uyttenhove in Brabantse gotiek.


Het oudste praalgraf uit de kerk is dat van Louise de Laye. Zij was de weduwe van Willem Hugonet, burggraaf van Ieper en kanselier van Bourgondië. Er zijn ook praalgraven van Martinus Rythovius, eerste bisschop van Ieper, Petrus Simons (2e bisschop), en Johannes Devisschere (4e bisschop). Heel onopvallend is in één van de witte vloertegeltjes het jaartal 1638 gegraveerd. Dit is het jaar waarin Cornelius Jansen, beter gekend als Jansenius, de omstreden zevende bisschop van Ieper, aan de pest overleed. Zijn leer, bekend als het jansenisme, bracht de Katholieke Kerk in problemen. Een grote grafplaat die in de vloer ingewerkt is, bedekt de rustplaats van Robrecht van Bethune, door H.Conscience 'de Leeuw van Vlaanderen' gedoopt.

Na de eerste wereldoorlog moest de kerk volledig heropgebouwd worden. Net als voor de lakenhalle, gebeurde dit door Jules Coomans en P.A. Pauwels. De toren kreeg toen een torenspits (de toren van Maarten Uyttenhove had deze niet).

Bij de fusie van de Sint-Maartens- en de Sint-Niklaasparochie, kathedraal een dubbele naam.

Français
English