Gebouw voor een kloosterorde (mannen of vrouwen) bestuurd door een abt of abdis. Oorspronkelijk ontstaan als een verzameling van afzonderlijke kluizen of cella en kapellen. Reeds vanaf de 4de en 5de eeuw N.C. vind je dergelijke abdijen ook in Europa. Kort nadien (ca 529) ontstonden op basis van de leer van Sint-Benedictus van Nursia (stichter van het eerste Benedictijnenklooster in Monte Cassino) reeds streng georganiseerde abdijvormen. Meestal bestaat de abdij uit een abdijkerk met aan de zuidelijke zijkant van de kerk een kloostergang (een kerk werd normaal in de oost-west-richting gebouwd). Rondom deze gang vinden wij de eetzaal (refectorium), de keuken, de slaapzaal (dormitorium), de bibliotheek (librije), het scriptorium, de schatkamer en de kapittelzaal. De abdij bevatte normaal ook een school, noviciaathuis (opleiding), ziekenzaal (infirmerie), gastkamers, een abtswoning en werkgebouwen. Deze gebouwen werden meestal losgeplaatst van het geheel. Voorts vond je er een boomgaard en moestuin en werd het geheel ommuurd. Voor vele kloosters en abdijen was de Franse Revolutie aan het einde van de 18e eeuw een noodlottig eindpunt.