Op woensdag 19 Oktober vond ik de volgende nota in de e-mailbus:
"Contingent Order: Return of the refugees to Bukavu".
Het document beschreef de acties en de ontplooiing van troepen die MONUC zou doen, wanneer de Congolese authoriteiten zouden beslissen om de vluchtelingen uit het CYANGUGU-kamp terug in Congo binnen te laten. In dit kamp, een twintigtal kilometer diep in Rwanda, zaten een drieduizendtal mannen, vrouwen en kinderen, voornamelijk Buniamulenge uit Bukavu, die stonden te trappelen om terug te keren.
MONUC had zich éénmaal laten verrassen in Uvira, maar dat zou geen tweede keer gebeuren.
Alles zou nu voorbereid zijn en de ganse (vroegere) Buniamulenge-wijk in Bukavu zou beschouwd worden als 'transitkamp' en hermetisch worden afgesloten voor eventuele betogers en andere stenenwerpers.
In de nota was ook voorzien dat er een compagnie Zuid-Afrikanen in versterking zou komen vanuit Goma en dat die zouden gelegerd worden in het Alfajiri College.
Getekend: Jan ISBERG, Brigadegeneraal.
Ik vroeg me af of er wel iemand zo snugger geweest was om de directeur van het Alfajiri College van die plannen in te lichten.
Gevraagd aan Paul JOBBINS.
Niet dus.
Hij vroeg me om samen met hem (want ik sprak eens te meer Frans) naar de directeur te gaan.
De directeur sprak evenwel vloeiend Engels en mijn aanwezigheid was dus wel niet echt nodig, maar daar ik er nu toch was, bleef ik in het bureel van de directeur zitten en volgde het gesprek. Paul legde de zaak zo goed mogelijk uit, zonder in militaire details te gaan. De directeur zag er wel niet heel gelukkig uit, maar hij beloofde de directieraad te zullen raadplegen en daarna de informatie door te zullen spelen aan de ouderraad en de leerlingen. We mochten volgende donderdag (28 Oktober) terugkeren om de resultaten te horen. Bovendien, zei hij, waren er, toen begin September de laatste Uruguaiaanse troepen het College hadden verlaten, een aantal beloftes door MONUC niet nagekomen, zoals het herschilderen van een aantal lokalen en de vernieuwing van sommige sanitair.
Ik beloofde hem om Alfred te zullen verwittigen en om hem te vragen mee te komen de volgende donderdag. Dan konden ze het onder elkaar uitvechten.
Tijdens het buitenkomen vroeg Paul me:"He can't refuse, can he?", dit is tenslotte één van de werken van barmhartigheid: beschermen en herbergen van vluchtelingen.
Ergens gedurende de daaropvolgende week vroeg Kristian: "Do You know something about harassment of a Jesuit priest by somebody of MONUC?" Ik wist van toeten noch blazen.
Op donderdagmorgen zei Alfred me, in een vluchtje, dat we niet meer naar de directeur moesten gaan, want hij was er op woensdag zelf geweest. En ge moogt het Alfajiri College NIET gebruiken voor militaire operaties, want dat is een school, zei hij. Ik ging wel niet helemaal akkoord met hem, maar beloofde het bericht over te maken aan Paul.
Op vrijdagavond, rond 19.00 Hr, werd ik door Kristian naar het bureel geroepen van Alfa SOW, 'the Head of Office' en dus de grote baas van MONUC-Bukavu. Die zat in een zetel met de handen in het haar triestig te kijken, met naast zich een verbouwereerde Paul JOBBINS en voor zich een papier dat ik mocht lezen.
Het was een e-mail bericht dat, zo te zien aan de ellenlange lijst bestemmelingen, al een paar keer de wereld was rondgegaan.
"Bericht van Donderdag 21 Oktober,
Deze namiddag, rond 16.45 Hr, heb ik de Stafchef van de UNO-troepen ontvangen, die me de bezetting van het college is komen vragen om de terugkeer van de vluchtelingen uit Cyangugu (de Buniamulenge) te verzekeren. Dit zou zijn om hen te beschermen tegen alle mogelijke reacties van burgers en Congolese of Rwandese militairen. Het betrof de Kolonel Paul Jobbins (Engelsman) die vergezeld was van een Belgische commandant (DEPPLA) (sic) die het huis en mezelf goed kent sedert het bezoek van de Belgische Minister van Buitenlandse Zaken.
Na zeer aandachtig naar hen geluisterd te hebben, heb ik geprobeerd mijn negatief advies te uiten, want het samenwonen van militairen en leerlingen is geen gelukkige zaak, zeker niet omdat de leerlingen kinderen zijn waarvan de leeftijd gaat van 5 jaar tot 20 jaar. Bovendien mag men rekenen dat er in het college en de aanpalende scholen méér dan 6000 leerlingen zijn. Deze Stafchef scheen me echter geen keuze te laten. Op de vraag te weten wanneer de operatie zou starten, voor hoeveel tijd en hoeveel militairen zouden ontplooid worden, kon hij niet antwoorden, minstens zei hij dat dit onvoorspelbaar was. Hij heeft niet opgehouden, gedurende gans het gesprek, het dringend karakter van de operatie te onderlijnen. Ik bevond me voor Adolf Hitler…."
En zo ging dat maar verder, twee bladzijden lang.
WABLIEFT???
Adolf HITLER???
SOW zei dat hij al was geinterpelleerd door SWING, de grote baas van MONUC en dat die e-mail zo rond deze tijd al op het bureel van Koffi ANNAN moest aangekomen zijn.
Ik begin zo stilaan iets te véél bekend te worden in de UNO...
En het was feitelijk te zot voor woorden.
Er was nooit sprake van geweest om de Buniamulenge vluchtelingen binnen het college te brengen of om het college te bezetten. We wisten inderdaad niet wanneer de operatie zou starten of hoe lang ze zou duren, want dat hing af van de beslissing van de gouverneur en de reactie van de bevolking en de operatie had geen dringend karakter, maar wel ZIJN advies, want dan kon het geheel van het operatieplan aangepast worden.
We hadden de zaak dan misschien wel niet héél goed uitgelegd, maar hij had duidelijk NIET goed geluisterd en gewoon zijn angstdromen voor werkelijkheid aanzien!
Die kerel is gewoon paranoïa!!!
Dat beloofde voor de terugkeer van de vluchtelingen. Als een directeur van een katholiek college al zó allergisch reageert op het woord "Buniamulenge", wat zal de rest van de bevolking dan al niet doen wanneer ze hen zien?
En vertel me alstublieft NIETS meer over werken van barmhartigheid!
Alfa SOW vroeg me contact te nemen met de directeur om een vergadering te beleggen en de zaak uit te klaren (waarom IK, HIJ is toch de MONUC-chef?).
De directeur nam echter niet op en ook de volledige zaterdag was hij niet te bereiken.
Op zondag 31 Oktober vroeg ik Paul of het nog de moeite was om hem te contacteren, want ook in Congo kennen zoiets als een herfstverlof.
"YES", zei hij kortaf, "a BRITISH OFFICER of the ROYAL MARINES does NOT allow ANYBODY to call him Hitler!"
Die vergadering wil ik voor geen geld ter wereld missen…
Episode 26
Home
Boek kopen? Surf naar © 2006 Free Musketeers!