Episode 26

WISSELUUUU....

"Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan…."
Wanneer ze dat over u zeggen, dan weet ge dat uw tijd van gaan gekomen is.
Zover ben ik hier echter nog niet.
Maar er wordt in MONUC wel veel gegaan.
En niet altijd evenveel gekomen…

De 32 Zuid-Afrikanen in het brigadehoofdkwartier, die ik reeds sedert mijn aankomst gekend heb en waarmee ik héél goede relaties had opgebouwd, gingen op woensdag 27 Oktober. Hun opvolgers kwamen al op 13 Oktober en dus kon er een degelijke overgave/overname gebeuren en waren 'de groentjes' meteen 'in the picture'. Daarbij bewees het Zuid-Afrikaanse leger tegelijkertijd dat het één van de rijkste legers ter wereld is, want gedurende die veertien dagen logeerden de nieuwkomers in het Orchid hotel, waar de goedkoopste kamer toch nog altijd 70 Dollar per nacht kost…
Hoe gaat dat ook al weer in 'den ABL'?

Maar tot daar in feite nog altijd geen probleem.

Igor Bulgakov (DEN Igor, want er zijn er hier meerdere), vertrok op 22 Oktober richting Kinshasa om daar de laatste anderhalve maand van zijn term te slijten. Wat daar de bedoeling van kon zijn werd me nooit heel duidelijk, want die termijn is véél te kort om nog op énige manier resultaten te kunnen boeken. Zelfs voor DEN Igor.
Bovendien werd hij niet vervangen.

Baas Kristian kreeg op 01 November te horen dat zijn aanwezigheid in KINDU als FAO (Field Administration Officer) onontbeerlijk was.
Vanaf 08 November.
En ook HIJ zou voorlopig niet vervangen worden in Bukavu.
Baas Ali werd dus meteen gepromoveerd van MJLOC tot JLOC.
Zonder loonaanpassing.
Een militair als baas van de burgerdiensten. Hoe lang gaat dát goed gaan?
En wat kennen WIJ van die miljoenen UNO-voorschriften en regeltjes?
En dát op een ogenblik dat de troepensterkte in Zuid-Kivu opgedreven wordt van een dikke duizend naar een dikke drieduizend.
Er staan ons én MONUC nog harde tijden te wachten…

ROMAN vertrok op Dinsdag 09 November, eveneens richting Kinshasa, om daar de laatste paperassen te regelen, vooraleer op 17 November, na 18 maanden Congo, definitief terug te keren naar Rusland. Iedereen zal hem missen en hij vertrok dan ook met gemengde gevoelens, maar het was wél de hoogste tijd dat hij Congo verliet, want de Congolezen kwamen hem langs alle kanten de strot uit en hij had het steeds moeilijker om dat te camoufleren.
Hij werd vervangen door een andere MilObs, maar het aantal beschikbare MilObs loopt steeds meer terug, doordat (in New York of Kinshasa?) beslist is om hun aantal in Congo te verminderen en er dus méér afzwaaien dan er toekomen. Daarbij worden ook steeds de meest ervaren kerels weggeplukt om op de Staf te werken en krijgt de terreinervaring daarmee telkens weer een ferme knauw. Het méést onbegrijpelijke daarbij is echter dat IEDEREEN bij hoog en bij laag beweert dat de MilObs de ogen en oren van MONUC zijn en ongeveer 70 % van de informatie leveren. Dat percentage zal dus zéker in de toekomst de dieperik induiken, maar ook de hoeveelheid informatie zal drastisch afnemen .
Door het verhogen van de troepensterkte van 10800 tot 16700 en het verminderen van het aantal MilObs zal 'de olifant met de papieren tanden' niet alleen nóg dikker worden, maar ook blind en doof.
Hoe is 't mogelijk ???
Ben ik nu zo slim of zijn de anderen zo dom?

Het meest schrijnende echter is het geval van Paul Jobbins, de 'Chief of Staf' van het 'Joint Operations Center', niet alleen verantwoordelijk voor de MilObs-teams, maar ook voor de coördinatie met het Congolese leger en met de verschillende humanitaire secties van MONUC. Deze functie van COS is toegewezen aan Groot-Britannië en de mannen wisselen om de zes maanden. Alhoewel Paul ondertussen een kleine acht maanden gediend had (ze vonden geen opvolger in Groot-Britannië!), is zelfs dergelijke periode té kort om een consistente politiek te kunnen voeren.
Hij zou ons verlaten op 16 November, maar zijn opvolger zou zeker nog veertien dagen op zich laten wachten.
Wat zal er nog overblijven van de ondertussen opgebouwde ervaring en contacten?
Tijdens de overgangsperiode zou het bevel overgenomen worden door Lt Col VATS die al, zegge en schrijve, de volle twee maanden in Congo was en ondertussen al een paar keer bewezen had wat hij in zijn mars had.
Maar ja, hij is nu eenmaal de oudste in graad in het JOC en in geval van nood mag men met ALLES dopen.