Episode 37

ÉÉN GROTE FAMILIE...

Een nieuweling in de UNO kan men er zó uitpikken.
Hij kenmerkt zich door het feit dat hij iedereen aanklampt en oeverloos over zijn eigen land vertelt.
Alsof dat iemand interesseert…

In de UNO worden we verondersteld onze eigen nationaliteit tijdelijk te vergeten of tenminste naar de achtergrond te verdringen en op te gaan in één grote wereldgenootschap.
De wereld als één grote familie, enfin.

Maar daar waar dit in de meeste gevallen na een tijdje aardig lukt, is het UNO-systeem wél dodelijk voor het familieleven zelf. Zeker in missies zoals MONUC, die een "zonder-familie"-zending is, waarbij het eventuele verblijf van vrouw, kinderen, enz… volledig op eigen risico gebeurt. In een onstabiel land zoals Congo denkt men dan wel méér dan twee keer na, vooraleer echtgenote of aanverwanten op een bezoekje uit te nodigen en dus blijven alle wederhelften in het verre thuisland het front verdedigen…
Nu verdienen MONUC-kers niet slecht hunne kost en dus zenden ze plichtsgetrouw elke maand een flink stuk van hun verdiensten naar hun thuisgebleven halve trouwboek. Het eerste jaar zegt die dan "HO", het tweede jaar "ha", maar vanaf het derde jaar willen ze meestal toch iets méér hebben om tegen te babbelen dan hun bankrekening.
En vanaf daar begint het dan in veel gevallen verkeerd te lopen.
En dus stikt het hier van de vrijgezellen.
RIJKE vrijgezellen, volgens internationale normen.
STINKEND rijke, volgens Congolese maatstaven.
En dan zijn daar nog de militaire contingenten, waarin al dat jeugdig soldatengeweld overloopt van het testosteron en van nieuwsgierigheid naar een eerste sexuele ervaring (en in véél gevallen naar dingen die in hun eigen land strikt verboden zijn), zonder dan nog maar te spreken over de MilObs, die verondersteld worden goede relaties te onderhouden met de lokalen en voor de rest maar bitter weinig vertier hebben in hun teamsite, meestal ergens in een godvergeten gat gelegen.
Allemaal RIJKE soldaten, vergeleken met de FARDC-armoezaaiers.

En dus is het Congolese jachtseizoen het ganse jaar open.

Maar ook het MONUC jachtseizoen, want er lopen hier toch wel wat goed gedraaide juffertjes rond die gerust mogen gezien worden…

Het verbaasde me dan ook geen cent dat, toen ik het twee bladzijden tellende 'huisreglement' van Team 109 uit MATADI toevallig in handen kreeg en moest vaststellen dat er een volledige halve bladzijde aan eventuele bezoeken/verblijven van 'girlfriends or boyfriends' gewijd was. Met notariële precisie werd daarin beschreven waar ze in de teamsite mochten komen, op welke diensten van de lokale werkers ze beroep mochten doen, wat ze (!!!) moesten betalen als bijdrage in de algemene onkosten, enzovoort…
Maar het was ook overduidelijk dat er meer "girlfriends" dan "boyfriends" verwacht werden.

Ik kan me niet meer herinneren wanneer juist de eerste berichten over "sexueel misbruik" en "sexuele uitbuiting" in de internationale pers verschenen, maar het zwol alras aan tot een echte lawine die alle andere nieuws over MONUC ging overstemmen. En daar waar het in MONUC waarschijnlijk niet beter of niet slechter is dan in andere missies, konden de UNO-opperhoofden toch niet anders dan "strenge maatregelen" en "grondige onderzoeken" aankondigen.
Het eerste wat we daar in de praktijk van zagen, was een pamflet dat op alle deuren werd aangebracht.
"Code of Conduct".
Daarin werd beschreven dat MONUC-personeel zich niet mocht ophouden in plaatsen waar prostitutie het hoofdamusement was, dat ze geen sex mochten hebben met personen onder de 18 jaar, dat ze geen sex of iets dergelijks mochten hebben in ruil voor geld, goederen, beloftes van werk, enz…
In feite allemaal zeer normaal, logisch en beschaafd.

Het werd een graadje erger toen er, ergens eind November-begin December, een eerste onderzoeksteam 'naar sexuele misbruiken' op bezoek kwam en Alfred serieus op de rooster werd gelegd om toch maar te weten te komen wie wat met wie deed.
Het werd echter helemáál te gortig toen Alfred half Januari op zijn administratieve vergadering aankondigde dat de SRSG had gezegd dat "elke sexuele relatie met een Congolees/Congolese verboden was" en dat een onderzoeksteam het recht had om zomaar bij iemand thuis binnen te vallen, ongeacht het uur van de dag of de nacht, om te controleren wie er allemaal in het huis verbleef.
De heksenjacht was duidelijk voor geopend verklaard…

Er hielden er dan ook een aantal hun hart vast, toen er op dinsdag 01 Februari een SEA-team (Sexual Exploitation and Abuse) in Bukavu kwam neergestreken. Alfred had dan wel de vrijdag voordien gezegd dat het team toch niet zómaar bij iemand kon binnenvallen, neen, daarvoor hadden ze ZIJN toestemming nodig, maar hij zei er in één adem bij dat geen haar op zijn hoofd er ook maar éven aan dacht om die toestemming te weigeren. En dát bracht niet de verhoopte gemoedsrust.
Het SEA-team werd geleid door Marie-Anne MARTIN, een Belgische van middelbare leeftijd. Een zéér goede keuze trouwens, want sedert DUTROUX zijn de Belgen DÉ internationale norm op gebied van sexuele uitbuiting en misbruik. Het team werd door Alfred deskundig weggemoffeld in een verlaten bureel dat bijna niemand weet liggen en buiten het feit dat ze om het paar uur collectief buiten een sigaret gingen roken, door mij op zaterdag werden meegenomen naar een fabriekje van cassiteriet en op zondag ook eens gingen gorilla-kijken, werden ze voor de rest door bijna niemand opgemerkt.
Op maandag 07 Februari verdwenen ze in alle stilte richting Goma.
Er werd geen traan voor ze gelaten.

Ik weet niet of ze er voor iets tussen zaten, maar diezelfde dag werd door het SMT (Security Management Team) verkondigd dat vanaf nu "Negrita" en "Tel Aviv", de énige nachtclubs in Bukavu, voor MONUC verboden terrein waren en ook het hotel "Belle-Vue" deelde in de prijzen, want daar is blijkbaar méér te zien dan alleen maar een zicht op het meer.

Angela KANE, één van de ASG-s (Assistant Secretary General, de VIP-ste UNO-VIP die ik hier al gezien heb), kwam op dinsdag 15 Februari speciaal vanuit New-York overgewaaid om ons de dag erna te vertellen hoe het nu juist zat met die "strenge maatregelen" en die "grondige onderzoeken". Tot opluchting van velen zei ze dat de SRSG NOOIT gezegd had dat "elke sexuele relatie met een Congolese verboden was" en dat een bona-fide relatie zeker moest kunnen.
Toch voor de burgers binnen MONUC.
Enkel voor de militairen is het verboden.
Ook voor "Staffofficers".

Maar ondertussen was het kwaad wel al geschied.

Daar waar MAURITZ van de Fuel Sectie al langer een LAT-relatie heeft met ALLESSANDRA van Political Affairs (zij kijkt hem altijd beaat-bewonderend aan en giechelt als een bakvis bij zijn idiootste moppen, terwijl HIJ op oudere vrouwen valt) en JOAO van de Security al een tijdje samenleeft met SANDRA van het Head of Office-bureau (ze zijn beiden Portugees, en begrijpen elkaar dus in bed), zie ik nu meer en meer prille liefdes binnen het MONUC-milieu openbloeien.

Want dát kan NOOIT verboden worden.

Nu zie ik RODOLFO van Air Safety innig dansen met MARIE-ANNABEL (aanspreektitel: Mabel) van Human Rights op de wekelijkse ACTED-T-dansant, LOUAZNA (Lulu) van DDRRR steekt niet meer weg dat ze een relatie heeft met DANILO van Political Affairs (waarbij ZIJ duidelijk de broek draagt), JESSE van Fuel Section loopt als een verliefd hondje achter CLAIRE van Humanitarian Affairs aan en SELVI van de Enginering Section is wanhopig op zoek naar die éne ware…

Zo wordt MONUC inderdaad wel één grote familie.