Episode 3

HOE VERSIER IK EEN JOB?

Ik had in Kinshasa een kopie van het 'postingorder' gekregen en daarin stond klip-en-klaar:"MO-4907, Maj Antoon Depla, Belgium, Kivu Bde Bukavu (Asst MJLOC Bukavu), As replacement of Maj Mathieu, Belgium". Dat het daarbij over Maj VERMEULEN ging, met als voornaam Mathieu en dat hij werkzaam was geweest als MJLOC en niet als 'assistant', toonde alleen maar eens te meer aan dat de vijf denkdagen over mijn 'posting' wel degelijk absoluut nodig waren geweest.
Mijn baas, de MJLOC (Military Joint Logistic Operation Center), zou een PAKISTAANSE Majoor worden, maar die was nog niet aangekomen, had de PAKISTAAN op CMPO mij toevertrouwd.
Tiens! Blijkbaar kunnen ze, onder bijzondere omstandigheden, WEL vóórdenken.

Op vrijdagmorgen bood ik me aan bij Maj ZIA, de G1 ofte personeelschef van de KIVU-brigade en eveneens een geboren en getogen PAKISTAAN (die mannen hébben blijkbaar iets met personeelsdiensten), mét mijn 'postingorder' in de hand.
Hij keek er zelfs niet naar.
"Vul deze papieren hier maar in en kom morgen maar terug. Rond tien uur is OK". Het waren krék dezelfde papieren als deze die ik in Kinshasa had ingevuld.
Zaterdagmorgen stond ik er al om 09.30 Hr. Veel te enthousiast en natuurlijk véél te vroeg. Toen hij rond 10.30 Hr ongeïnteresseerd kwam binnengesloft, nam hij zonder commentaar de papieren, keerde zich om, wilde weggaan, keek weer om, zei vanuit de hoogte: "We hebben nog geen beslissing genomen over uw functie, kom maandag maar terug. Rond tien uur zullen we het weten" en ging weg.
"Jamaar, ik word toch 'assistant MJLOC'?
"Yes, but this is not clear yet", en hij liet me staan met de vraag wat er niet 'clear' aan was.
Ik had geen goesting om op maandag nóg eens overal te moeten schooien om transport te krijgen en besloot dan ook te zullen bellen in plaats van nóg eens onder de ogen van 'Zijne Heiligheid' te moeten verschijnen.

Doordat ik ondertussen al een paar avonden op het terras van de bar had doorgebracht, begon ik toch al een aantal mensen te kennen. En, inderdaad, het is in Bukavu een kleine wereld. Toch zeker voor diegenen die de bar bezoeken. Bovendien was het op zondagnamiddag 'volleybaldag' en doordat ik toch niets te doen had en al rap zag dat er niet écht natuurtalenten tussen zaten, besloot ik dan ook mee naast een balleke te slaan.
Blijkbaar maakte ik op een of andere manier indruk (???), want Igor, een Oekraïense Kolonel met Recce-roots en woeste inborst (tiens, waar hebben we dat nóg gezien?), die de lokale Offr Operaties is, bombardeerde mij onmiddellijk tot zijn 'G3-Plans' en ook Kolonel JOBBINS, de stafchef van het JOC (Joint Operations Center) polste mij voorzichtig tijdens het aprés-volleybaluurtje naar mijn interesse in een jobje als G2. Ik hield zo diplomatisch als maar mogelijk was de boot af.

Maandagvoormiddag belde ik een paar keer naar Maj ZIA, maar niemand nam op. Ondertussen liep ik wél een paar keer Igor tegen het lijf, die zichzelf er meer en meer van overtuigde dat ik zijn geknipte 'G3-Plans' zou zijn.
Maandagnamiddag hield ik het niet meer uit, bedelde ergens een voertuig en reed naar het brigadehoofdkwartier. Maj ZIA bleek in een vergadering te zitten en die zou duidelijk nog een heel tijdje duren. Onverrichterzake keerde ik terug, stootte weer op de allomtegenwoordige Igor, die me wist te vertellen dat alles in kannen en kruiken was, want hij was overeengekomen met de stafchef dat ik zijn 'G3-Plans' zou worden.

Op dinsdagmorgen stond ik, plichtsbewust, weer om 08.00 Hr aan het MJLOC-bureel, dat in een klein hoekje van het JOC gevestigd is. Ik was natuurlijk weer een dik half uur te vroeg, maar nu was ik er NIET als eerste en er bleken problemen te zijn. Igor stond armenzwaaiend te discussieren met Kapt Louis Coetzee, een Zuid-Afrikaanse waarnemer uit team 512. Bleek dat Louis voorzien was om een dagpatrouille in Bukavu uit te voeren van 09.00 Hr tot 19.00 Hr en daarna nog eens op de planning stond om tussen 21.00 Hr en 02.00 Hr een nachtpatrouille te rijden. En hij vond dat een beetje van het goede teveel. Bovendien was er geen enkel ander teamlid beschikbaar om iets over te nemen. Allemaal in verlof.
Igor kreeg mij in het snotje en vroeg:"Hebt ge er iets op tegen om patrouille te rijden?". Neen, natuurlijk niet.
En zo zat ik een kwartiertje later in een jeep samen met 'Bertie', een Congolese tolk met al wat ervaring, rondjes te rijden door Bukavu. Een heel aangenaam alternatief moet ik zeggen, toch ten opzichte van vingertjes draaien en wachten totdat 'Zijne Exellentie' een ei gelegd had.

Tijdens de middagpauze, tussen twee rondjes in, zie ik Zijne Hoogheid, Maj ZIA, aan een tafel in de Welfare Club zitten, terwijl hij een uitgelezen maaltijd, bestaande uit één broodje, aan het verorberen is. Nadat hij, uitgebreid smekkelend, het laatste brokje heeft doorgeslikt, mag ik naderbij komen. "You become assistant-MJLOC", zegt hij, alsof hij dat zojuist zelf heeft uitgevonden. Op dat ogenblik komt ook Igor de zaal binnen, kijkt me bijna verliefd aan en steekt zijn duim op. Ik doe hem teken dat het niet allemaal zo 'wonderfull' is en hij komt onmiddellijk afgestormd. Ik zeg hem dat hij zijn dromen over 'G3-Plans' mag opbergen, want dat Maj ZIA mij juist tot 'Assistant MJLOG' aangesteld heeft. Hij kijkt eerst ongelovig naar mij, dan naar ZIA en dan schiet hij in een Oekraïense colère om "U" tegen te zeggen.
Ik moet toegeven dat Zia tamelijk ongestoord bleef onder al dat verbaal geweld (nadien is hij wel gaan blèten bij de stafchef), maar nadat hij voor de derde keer gezegd had dat het van in het begin al 'obvious' was dat ik 'Assistant MJLOG' zou worden, omdat 'Kinshasa' het zo voorgeschreven heeft, moet Igor met slaande deuren afdruipen…
Blijft voor mij alleen de vraag: als het allemaal van in het begin zo 'obvious' was, waarom heeft het dan wéér zoveel dagen moeten duren, vooraleer het te zeggen?
En ondertussen zijn de grondslagen voor de eerste Oekraïens-Pakistaanse oorlog ook gelegd…


Episode 4

Home

Boek kopen? Surf naar © 2006 Free Musketeers!