Paul Jobbins zou afzwaaien richting Kinshasa op Dinsdag 16 November en alhoewel het min of meer de gewoonte is om een afscheidspint aan te bieden op de laatste zaterdag vóór het vertrek, had hij toch besloten om dit te verschuiven naar de maandagavond, omdat er op Zaterdag 13 November al een ander feestje georganiseerd werd in de Welfare Club.
Bovendien wilde hij het 'persoonlijk' houden.
Rond acht uur 's avonds was de Welfare half gevuld met diegenen die er élke avond zaten en een klein aantal die door Paul speciaal waren uitgenodigd en die we anders NOOIT zagen.
Waaronder Alfa SOW, onze "Head of Office".
De muziek ging uit en 'den Alfa' gaf een afscheidsspeech die hij duidelijk ter plaatse uit zijn duim zoog.
Slecht zoog trouwens en dan nog in het Frans.
Hij had dus iemand nodig om te vertalen in het Engels en hij had daarbij het lumineuze idee gehad om daarvoor Eliane NABAA, de PIO (Press Information Officer) uit te pikken, iemand die gemiddeld een tiental keer per dag met Jobbins in de clinch had gelegen. Haar vertaalde lofbetuigingen over Paul's 'prestaties' kwamen dus, op zijn zachtst gezegd, nogal onnatuurlijk over.
Op een bepaald ogenblik ging ze effekens weg tijdens de speech, kwam terug met een houten paneel van ongeveer 80 op 80 cm en zette het tegen haar benen, met de achterkant naar de toehoorders gericht.
NEE!
Dat kón toch niet zijn ?!
Dat kon toch NOOIT dat houten paneel zijn, waarop aan de voorkant een rudimentaire kaart van Bukavu was getekend in blauwe en rode viltstift op een witte achtergrond, met als ondertitel
Het kon WEL!
Maar nu met de tekst:
"To COL PAUL JOBBINS
COS
BEST SOUVENIRS
MONUC BUKAVU TEAM"
Ge moet al van goede Britse komaf zijn om een dergelijk gedrochtelijk tweedehandscadeau met een stalen gezicht in ontvangst te nemen en dan nog "Thank You" te zeggen…
Om tien uur sloot de Welfare en er waren nog vier aanwezigen: Paul, Chuck (onze apenspecialist), Bruce Reid (iemand die er, op zijn éénenveertigste én met een kalende knikker, in geslaagd is om een jonge Zuid-Afrikaanse deerne van zesentwintig uit de brigadestaf er van te overtuigen hem aan de haak te slaan, eens te meer een bewijs dat liefde blind is en dat er over smaken NIET te discussieren valt) en natuurlijk de alomtegenwoordige ondertekende. Chuck en Bruce nodigden ons uit in 'the Sinbin', hun huis recht tegenover de Welfare Club, dat ze delen met Anthony GOTCH ,een Australiër die enkel totaal-onbegrijpelijk Australisch-Engels spreekt (dat schijnt een erfelijke ziekte te zijn bij die mannen) en dat nogal berucht is voor zijn woeste drinkgelagen.
Vandaar de naam.
We lieten ons bereidwillig in de val lokken…
Languit liggend in de verschillende sofa's, elk met een glas in de hand, werden oude koeien uit de gracht gehaalt en bereikten de herinneringen al snel de gebeurtenissen van Mei/Juni .
Elk vertelde zijn verhaal.
Paul zei dat hij generaal NKUNDA op een bepaald ogenblik in de omgeving van 'the Chinese Peninsula' tijdens zijn opmars richting Bukavu had kunnen stoppen en had kunnen overtuigen om een gesprek te hebben met generaal ILIYA, de 'Force Commander' van MONUC, die op dat ogenblik op Kavumu-airport zat. Na een uurtje telefoneren had deze echter laten weten dat hij liever terugkeerde naar Goma en Nkunda was dan maar verder opgerukt richting Bukavu, met alle gevolgen vandien.
Een zwaar gemiste kans…
Bruce vertelde dat hij met ons was meegegaan op de wapenzoektocht in de Buniamulenge-wijk (ik herinner me absoluut NIET dat hij daar ook was) omdat het zo fris-avontuurlijk had geklonken, maar dat, toen de spanning begon op te lopen en de Buniamulenge steeds agressiever werden, hij bang was geworden en was weggevlucht.
"IK ben weggelopen, maar JULLIE zijn gebleven!"
En zelfs als burger was hij daar niet fier over.
Anthony goot zijn glas vol whisky om hem te troosten .
Chuck kwam met iets héél anders op de proppen.
Hij had op dat moment een permanente kamer in het Orchid hotel gehad en gedurende enkele dagen had daar ook een muziekbandje gelogeerd. "SUM 41" of zoiets. Voor mij totaal onbekend, maar naar het schijnt nogal beroemd bij het jeugdig gepeupel. Ze waren in Bukavu om, voor zover ik weet, hun steentje bij te dragen aan de vrede in Congo via een promotietournee en hadden daar, bij het uitbreken van de gevechten, de nacht en de dag van hun leven beleefd. Zonder dat ik hen herkende (hoe zou ik ook, ze zijn ettelijke generaties jonger dan ik) had ik ze, samen met de Belgische kandidaat-minister, uit het hotel geëvacueerd.
Enkele weken later was in het blad "The Rolling Stones" een artikel over hun Bukavu-avontuur verschenen, waarbij hun paniek van de bladzijden afdroop en waarin Chuck werd afgeschilderd als een "echte held" die hun leven had gered.
Begin Oktober was Chuck voor een maandje verlof in Canada. Toen hij op een avond, met een paar vrienden samen, naar de radio zat te luisteren, hoorden ze dat één van de leden van "SUM 41" werd geïnterviewd naar aanleiding van het uitbrengen van hun nieuw album. Dat album heette trouwens "CHUCK" en op de binnenkant stond zijn foto en was er ook een eerbetuiging voor Igor geschreven (waarom IGOR??? IK had ze uit het hotel geëvacueerd! Maar daarover natuurlijk niks, niemendal, nuts, noppes. Zelfs geen liedje!).
Een van zijn vrienden belde het radiostation op, kreeg de speakerin aan de lijn en gaf de GSM door aan Chuck.
"Hello, is this Charles PELLETIER, the war hero?"
"Heu, WAR HERO??? Heu,yes, you speak with Chuck Pelletier."
Het werd een aangenaam kwartiertje, waarbij de SUM 41-tiger beloofde hem het nieuwe album gratis te bezorgen en hem tevens uitnodigde, met zoveel vrienden als hij maar wilde, om hun concert in VANCOUVER bij te wonen. Eveneens gratis, natuurlijk.
Chuck bestelde acht kaartjes (hij had opeens veel méér vrienden) en vertrok een dikke week later, op zijn moto, naar het honderd kilometer verder gelegen Vancouver.
Er bleek daar wel een klein probleem te zijn want het concert was afgelast omdat één van de leden blijkbaar last had van 'laryngitis', iets wat schijnbaar NIET goed is voor iemand die persé wil schreeuwen. Chuck belde zijn SUM-maatje op en die beloofde 'iets te zullen doen'.
Enkele minuutjes later werd Chuck opgebeld door een droge hotel-stem met de mededeling dat hij en zijn meegekomen vrienden mochten overnachten in hotel zus-en-zo, met iets méér sterren dan een goeie Cognac.
Chuck en Co waren nog maar goed en wel op de kamer geïnstalleerd en hadden nog maar juist de frigo aangesproken toen er op de deur werd geklopt. Een kleerkast van een vent vroeg hem of hij het naar zijn zin had.
"Yes, of course", bier à volonté en een paar vrienden, wat kan een mens meer verlangen?
De kleerkast vroeg hem, héél vriendelijk maar ook héél nadrukkelijk, om met hem mee te gaan. Chuck dacht nog even tegen te spruttelen, maar begreep ook ogenblikkelijk het nutteloze van dergelijke poging en hij liet zich dan ook als een lammetje ontvoeren en naar de slachtbank leiden.
Ze kwamen bij een soort bar en meneer kleerkast duwde de voordeur voor Chuck open…
"Welcome to CHARLES PELLETIER, our WAR HERO", riepen de boxen. En onder een daverend applaus werd Chuck, doorheen de massa, naar de toog geleid en daar omstandig omhelst door de SUM-mers. Hij kreeg een fles 'Balantines' onder de neus geschoven en moest aan de lopende band aan Jan, Pol en klein Pierke uitleggen hoe vreselijk gevaarlijk Bukavu wel geweest was…
Op een bepaald zei de barman: "Enjoy them!".
Chuck keek onbegrijpend naar de barman (zéér begrijpelijk na meer dan één fles Balantines) en toen rondom zich. Eén blondje aan zijn linkerzijde en haar tweelingzuster aan zijn rechterzijde "and both with natural D-cups" onderlijnde hij met gebaren.
"Enjoy them", zei de barman opnieuw en ze namen hem mee naar hun kamer.
Daar hebben ze dingen met mij gedaan, zei Chuck, die mijn drie ex-vrouwen zelfs nooit gedaan hebben en hij beschreef ons uitgebreid een aantal standjes die ook in de Kamasoetra niet door de censuur zouden geraakt zijn.
"I only wonder", vroeg Chuck zich bij het eind van zijn verhaal kinderlijk-naïef af, of ze daarvoor betaald werden, want zoiets zou me tóch wel een beetje ontgoochelen…
"Of course not, Chuck", zei Bruce, ze deden het gewoon uit bewondering voor een WAR HERO. En terwijl hij Chuck's glas nog eens volgoot, keken de drie toehoorders mekaar aan.
En ik las in de HUN ogen ook MIJN vraag:
"Waarom gebeurt dat NOOIT met ONS?"
Het is gewoon niet eerlijk…
Episode 28
Home
Boek kopen? Surf naar © 2006 Free Musketeers!