"Hallo, Toon, ici Colonel TIMSONET, comment ça va?"
NOOIT antwoorden:"goed", want ze bellen toch maar om het een of ander vervelend werkje in uw nek te kloppen.
Dat wist ik al.
Maar ik deed het toch.
"Ik kom op donderdag 14 Oktober naar Bukavu om het bezoek van de minister voor te bereiden!"
Heu, minister? Welke minister?
"Wel de minister van Buitenlandse Zaken, comment il s'appelle de nouveau, ah oui, Karel De Gucht! Hij doet een toertje doorheen Afrika en komt op zondag 17 October voor een paar uurtjes naar Bukavu. Kunt ge voor mij een hotelkamer reserveren en transport organiseren en voor maandag een speedboot van Bukavu naar Goma versieren? Oh ja, en kunt ge ook een bezoekprogrammaatje voor de minister in mekaar boksen en mij doormailen?"
Een hele boodschappenlijst.
Maar er zat wél een haak aan.
Op dit ogenblik mogen helicopters niet meer landen op het sportterrein van het Alfajiri College en wanneer de minister op Kavumu-airport zou aankomen, zou hij alleen al voor de verplaatsing van en naar Bukavu een kleine drie uur hobbelend onderweg zijn.
Dat was dus geen ideaal scenario en onder dergelijke omstandigheden had een bezoek van een paar uren dan ook geen enkele zin.
Maar misschien kon ik iets 'arrangeren' met de directeur van het Alfajiri College, want tenslotte zou het op een zondag zijn en betrof het een BELG.
Voor Belgen kan er altijd wel iets méér in Congo.
Ik beloofde hem zo snel mogelijk op de hoogte te brengen.
De directeur maakte geen grote problemen, maar hij moest het wel eerst voorleggen aan de schoolraad en ik moest hem zo snel mogelijk op de hoogte brengen van de voorziene timing, want op zondag werd het sportterrein gebruikt door verschillende sportorganisaties.
's Anderendaags gaf hij mij al groen licht.
"Parce que c'est un ministre BELGE…"
Voilà, ge ziet…
Op vrijdag 08 Oktober kreeg ik een telefoontje van Kolonel WERKBROUCK.
En die klonk héél onderkoeld.
Hij was juist terug uit verlof, zei hij, en hij had 'het dossier De Gucht' naar zich toegetrokken, want zoiets was absoluut niet van het niveau van een 'adjunct militaire attaché'. Bovendien was hij helemaal NIET te vinden voor een bezoek aan Bukavu en zelfs niet voor 'een toertje door Afrika', want dan creëren 'die mannen' toch niets anders dan problemen, missen overal hun vliegtuig, enzovoort, enzovoort.
"Maar ge gaat er nog van horen…"
Daar was duidelijk een interne oorlog aan de gang.
Wie zou winnen?
Op dinsdag 12 Oktober kreeg ik een e-mail bericht van Timsonet, die alles bevestigde wat hij mij telefonisch had doorgemaild.
Eén-nul voor Timsonet.
Ondertussen had ik ook al een ruw programma uit de duim gezogen: één uurtje voor de Congolese autoriteiten (gouverneur, commandant van 10 RM en hoofd van de Politie), één uurtje voor MONUC en één uurtje voor de Belgen in Bukavu. Met de trajectduur er telkens inbegrepen.
Minder zag ik écht niet zitten, maar het zou dus wel telkens een blitsbezoek worden.
De volgende paar dagen werden vreselijk druk om, naast mijn normale 'werk', ook nog de nodige contacten te leggen, maar toen Col Timsonet, Karl DHAENE (de afgevaardigde van de Belgische ambassade), vergezeld door twee DAS-ers (die de bodyguards van de de minister zouden zijn bij zijn bezoek) op donderdag 14 Oktober op Kavumu-Airport landden, stond er toch al veel op poten en had ik iedereen al in 'alarmfaze ROOD' gezet.
Karl DHAENE bracht ook de lijst met namen van de delegatie mee.
In totaal 23.
WAW!!!
Negen man die de minister vergezelden en dertien journalisten.
Op de lijst vond ik ook een zekere "Jean-Jacques De Gucht, Cabinet".
Tiens, zou dat soms familie van…zijn?
Het bleek Kareltjes zoon te zijn, die zoetjes meegesmokkeld was op de studiereis.
Zoiets ruikt erg veel naar….Congo!
Nú weet ik waar die mannen het geleerd hebben!
De helicopters zouden aankomen tussen 08.30 en 09.00 Hr, weer vertrekken om 13.00 Hr en Karl wilde, in het reeds voorziene programma, ook nog een ontmoeting met de 'Civil Society' (verschillende Congolese verenigingen) inlassen. Dat betekende: het programma nog méér samenpersen.
Dat zou nooit lukken, daar was ik toen al zeker van.
Op zaterdagmiddag waren de voorbereidingen rond en was het enkel nog wachten op Kareltje en zijn gevolg.
En op MURPHY.
Want ik was er heilig van overtuigd dat die ook zou meereizen.
Zaterdagavond kwamen we te weten dat de helicopters niet eerder zouden aankomen dan 09.30 Hr. Lap, daar ging weeral een half uur.
Op zondagmorgen stond het welkomstcommité al te trappelen van ongeduld, toen inderdaad om 09.30 Hr de heli met de journalisten aankwam en tien minuutjes later die met de minister.
Weer een dikke tien minuten kwijt.
De gouverneur begon met oeverloos te janken over de terugkeer van de vluchtelingen, over het feit dat hij in ruzie lag met één van zijn vice-gouverneurs, over de dreiging vanuit Rwanda, over het leed dat de Interahamwe in Congo brachten, enz., enz…Iedereen viel zo stilaan in slaap en ik denk niet dat er veel gesnapt hebben waarover hij het had.
Opeens stapte hij echter over op iets helemaal anders.
"Wat had de minister bedoeld toen hij in Kigali gezegd had dat hij in Congo geen politieke LEIDERS ontmoet had?"
Of hadden ze dat verkeerd begrepen?
De Gucht ontweek een beetje de vraag en zei dat de overgangsregering Congo's laatste kans was en dus een succes MOEST worden, anders zou de aandacht en de hulp van de rest van de wereld wegebben en Congo opnieuw overgeleveren aan interne oorlogen. Daarom moest er op ALLE niveaus hard gewerkt worden om de verschillende gewapende groepen in één gedisciplineerd leger samen te brengen, om de geplande verkiezingen in 2005 te laten plaatsgrijpen en om de corruptie aan te pakken.
Dat was duidelijk niet voldoende voor de gouverneur, want die herhaalde nogmaals zijn vraag over 'dat ontbreken van politieke leiders'.
Als een goede diplomaat herhaalde De Gucht zijn antwoord, maar voegde er nu ook aan toe dat hij "inderdaad de indruk had dat niet iedereen op elk niveau zijn uiterste best deed om de overgangsregering tot een succes te maken".
En daarmee was het incident blijkbaar gesloten.
Hij had natuurlijk méér dan gelijk. In Congo ZIJN er geen politieke leiders van formaat. En dat mag wel eens luidop gezegd worden, alleen had hij dit op de verkeerde plaats gedaan: in Kigali, de hoofdstad van aartsvijand Rwanda.
Toen we het gouverneursgebouw verlieten, lagen we een klein uur achter op het voorziene tijdsschema. Daar moest dus dringend iets aan gedaan worden. Er werd contact opgenomen met Bujumbura (naar waar de delegatie nadien zou terugkeren) en het vertrekuur werd verschoven naar 14.30 Hr. Dat gaf de nodige ademruimte om de rest van de agenda probleemloos én op het gemak af te werken.
De volgende meetings verliepen vlot en de ontmoeting met 'de Belgen in Bukavu' was zelfs zéér aangenaam te noemen, want we hadden natuurlijk het nodige natje en droogje voorzien.
Als 'hoofd van de Belgische militaire troepen in Bukavu', mocht ik ook een 'klapke' met hem doen. Ik zei hem dat de Belgen door de Congolezen nog altijd als halfgoden gezien worden, die hun problemen zullen komen oplossen. We kùnnen die verwachtingen niet waarmaken. Ze moeten ZELF hun problemen oplossen, maar we kunnen ze wel raad geven en helpen bij het zoeken naar oplossingen. Daarom heeft het geen zin om troepen te sturen, maar heeft het wél zin om vier, vijf, tien keer zoveel Belgische MilObs te zenden als er nu zijn, want, in tegenstelling met de meeste andere landen, spreken we de taal en begrijpen we de mentaliteit van de Congolezen. En naar ons wordt geluisterd. Maar daarnaast moeten die Belgische MilObs ook 'in the field' gestuurd worden en niet, zoals nu, verplicht worden om hun termijn achter een computer in Kinshasa te verslijten.
Hij beloofde me de boodschap te zullen overbrengen.
En ik kijk nu verwachtingsvol uit naar die hopen nieuwe collega's…
Toen we de helicopters rond 14.30 Hr uitzwaaiden, had ik de indruk dat dit een zéér vruchtbaar bezoek was geweest.
En we hadden MURPHY NIET gezien.
Die was doorgereisd naar Brussel.
Want de uitspraak over 'de politieke leiders' deed in België méér stof opwaaien dan in Congo en werd in de pers breed uitgesmeerd en becommentarieerd.
Toen ik mijn vrouw belde op zondag 24 Oktober, zei ze me dat er zojuist een nogal woest debat daarover geweest was in het programma "De Zevende Dag", waarbij een Nederlander gezegd had dat "Meneer De Gucht op diplomatiek vlak duidelijk nog moest ontmaagd worden…!"
Kareltje zal zich zijn reis naar Congo nog lang herinneren…
Episode 25
Home
Boek kopen? Surf naar © 2006 Free Musketeers!