Ergens in het midden van het KIVU-meer ligt het eiland IDJWI.
Nu, er liggen wel méér eilanden in het Kivu-meer, maar IDJWI is met zijn 35 Km langsdoorsnede toch wel het grootste.
Volgens 'sommige bronnen' zaten er op dat eiland een honderdtal militairen en volgens diezelfde bronnen deden die allemaal enthousiast mee aan de wapensmokkel tussen Rwanda en Congo. Om nog méér specifiek te zijn: ze werden er grondig van verdacht de voornaamste wapenleveranciers van generaal NKUNDA te zijn.
Daar NKUNDA het bij zijn laatste bezoek aan Bukavu nogal grondig verbrod had en bovendien als een dreigende schaduw boven BUKAVU en GOMA bleef hangen, moest heel die IDJWI-affaire dan ook toch eens grondig onderzocht worden.
En waarmee kan men dat beter doen dan met een patrouille op het eiland zelf?
De brigadecommandant vroeg, tijdens de briefing van dinsdag 06 Juli, of er dergelijke plannen bestonden. Paul JOBBINS was er als de kippen bij om te zeggen dat het JOC reeds in Mei een dergelijke patrouille gepland had, maar dat de Bukavu-oorlog daarbij roet in het eten had gestrooid.
Maar hij zou het opnieuw plannen voor Augustus en doordat IDJWI voor MONUC nog maagdelijk terrein was, zou het geen heli-operatie worden, maar een landing 'à la Normandië'.
Generaal ISBERG vond Augustus nogal laat en drong aan op meer spoed.
Iedereen knikte driftig.
Toen het, tijdens de briefing, mijn beurt was om het hoge woord te voeren, maakte ik er de heren toch voorzichtig attent op dat een landing zou betekenen dat er een barge zou moeten gehuurd worden en dat dit soms wel wat financiële en andere voeten in de aarde heeft.
Ik wist waarover ik sprak.
Ik vroeg dan ook een operatieorder met minstens een drietal dagen tussen uitgifte en uitvoering.
Iedereen had begrip voor mijn argumenten en knikte opnieuw.
Tijdens de briefing van dinsdag 13 Juli meldde JOBBINS dat hij de patrouille gepland had voor vrijdag 16 Juli, dat ze daarbij een vijftal dagen op het eiland zouden verblijven en dat het operatieorder onderweg was. Ik zag dat wel zitten want de barge zou op woensdag 14 Juli met de laatste lading Zuid-Afrikaans materiaal naar Goma vertrekken en dus terug zijn rond donderdagmiddag.
Op woensdag viel het operatieorder in de bus en daarin stond ook dat er een helirecce moest gebeuren om landingsplaatsen te vinden 'voor evacuatie, in het geval er iets mis ging'.
Donderdagmorgen gingen Jonas en ik de barge bestellen, in de heilige overtuiging dat we het systeem nu kenden en dat er dus niets meer verkeerd kon gaan. Bovendien zouden er twee Congolezen als verbindingsofficieren meegaan met de patrouille, waardoor de toelating van generaal Mabe zelfs niet nodig was.
Dat was natuurlijk lichtjes buiten de wetten van Murphy gerekend.
De barge lag nog in Goma wegens 'lichte technische problemen', maar zou zéker 'ergens in de loop van vrijdag' terug in Bukavu zijn. Zo verzekerde ons mijnheer de directeur...
We geloofden er niet veel van.
Nu is er niets zo dodelijk voor een militaire operatie als twijfel, zeker omdat JOBBINS gepland had om reeds om acht uur van wal te kunnen steken. Daar kwam nog bij dat de helicopters maar ten vroegste op zaterdag beschikbaar waren om de voorziene verkenning te doen. Hij besloot dus de start van de operatie uit te stellen tot zaterdag 17 Juli.
Dat was dan ook voorlopig het laatste wat hij deed, want aansluitend vertrok hij voor een drietal weken in verlof.
Tijdens die periode zou hij vervangen worden door kolonel ANNAM, een eeuwig twijfelende Bangladescher die waarschijnlijk nog altijd de eerste beslissing in zijn leven moet nemen en de coördinatie van de ganse IDJWI-operatie werd toegewezen aan Fernando GUILLADE, een héél sympathieke kolonel, maar van Uruguaiaanse origine...
Voelt u hem al komen?
Ik kwam juist terug van AGETRAV om te melden dat alles in kannen en kruiken was voor de barge op zaterdag, toen ANNAM mij deelgenoot maakte van zijn zorgen over het feit dat de barge reeds onderweg zou zijn terwijl de heli's nog met hun verkenning bezig waren. Ik vond dat in feite geen enkel probleem en dacht dat overvliegende helicopters tesamen met een landende boot vol MONUC-soldaten, het geheel alleen maar impressionanter kon doen overkomen bij de eilandbewoners.
Tja,...tja,...ja, maar...Hij zou er nog eens over nadenken...
Natúúrlijk kreeg ik 's namiddags het bericht dat de operatie uitgesteld werd. Volgende poging voorzien op dinsdag 20 Juli.
We namen telefonisch contact op met de AGETRAV-directeur (we durfden in feite, in alle eerlijkheid, onze kop daar niet meer tonen) en ja, dinsdag was ook mogelijk.
Duidelijk een zéér verdraagzaam mens...
Maandagavond rond 18.00 Hr een héél nerveuze FERNANDO aan de lijn. Uitstel tot latere datum. Want de Nepalezen weigerden botweg de voorziene beveiligingssectie te leveren. Dat was niet voorzien in hun opdracht, zeiden ze. Ze waren naar Bukavu gezonden om het MONUC-hoofdkwartier te verdedigen en om patrouilles in de stad te doen, NIET om een eiland te veroveren!
Hij kon er niet mee lachen.
Uruguaianen zouden zoiets NOOIT doen.
Maar hij zou het er NIET bij laten...
De directeur kon er zo stilaan OOK niet meer mee lachen en dreigde het er OOK niet bij te laten. Besteld is tenslotte besteld en hij had andere klanten moeten weigeren om MONUC ter wille te zijn...
Dinsdagmiddag een triomfantelijke FERNANDO aan de lijn: zijn interventie bij de Nepalese bataljonscommandant had er toe geleid dat ze nu TOCH die patrouille mochten/moesten uitvoeren. Kon de barge geregeld worden voor donderdag? En hoeveel volk kon er op die barge, want de Nepalese commandant had gevraagd om toch voldoende beveiliging te voorzien en hij was nu van plan om een volledig peloton mee te sturen.
Er kon inderdaad een volledig peloton op en een zéér beleefd telefoontje naar de directeur verzekerde ons van de beschikbaarheid van de barge. "Mais, êtes-vous sûr maintenant?"...
's Avonds zat ik, samen met Kristian, te genieten van een pint na de maaltijd, toen Chuck de Welfare binnenkwam. Hij had een telefoontje gekregen 'van Kinshasa' met de informatie dat er geruchten de ronde deden dat Bukavu 'morgen' zou aangevallen worden. Door wie of wat, konden ze echter niet zeggen. Een half uurtje later kwam Kol ENGELBRECHT, de G3 van de brigade, binnen met een glimlach rond de lippen en de mededeling dat Bukavu morgen zou aangevallen worden door Nkunda en/of Mutebutsi. Hij vond dat ze zich dan wel zouden moeten haasten, want zijn laatste informatie was dat de meest zuidelijke troepen van Nkunda in MINOVA zaten, toch zo'n 120 Km boven Bukavu en voor zover hij wist zat Mutebutsi nog altijd veilig en wel ergens diep in Rwanda.
Rond middernacht daverde mijn GSM op de tuintafel in de kamer. "Zeg Toon, ze zeggen hier in Kinshasa dat Bukavu morgen gaat aangevallen worden. Weet gij daar iets meer van?". Ik moest Kol WERBROUCK teleurstellen, maar het feit dat het gerucht schijnbaar in Kinshasa zelf ontstaan was, stelde hem toch wel een beetje gerust: mijn gezondheid was nog niet écht in gevaar.
Als dat natuurlijk al echt zijn zorg was geweest...
Op woensdag vertrok ik, samen met Alfred en Kristian, naar KAMANIOLA om daar een terrein te zoeken dat geschikt was voor de installatie van een compagnie, want er waren in de UN serieuse studies aan de gang om de troepensterkte in Congo te verhogen en daarbij kon verwacht worden dat Zuid-Kivu één of zelfs twee bataljons extra zou moeten herbergen.
We vonden wat we zochten en omdat zowel Alfred als Kristian nog nooit via de alternatieve bergroute het traject Kamaniola-Bukavu hadden afgelegd, besloten we langs daar terug te keren.
Om foto's van het prachtige decor te trekken.
En natuurlijk ook om een lekke band te krijgen, want de 'weg' is in een erbarmelijke staat.
En natuurlijk stelt men dan, in the middle of nowhere, vast dat de jeep van Kristian geen rezervewiel heeft. En natuurlijk heeft men midden de bergen ook geen radioverbinding. En natuurlijk geeft uw GSM dan ook geen netwerkaanduiding...
En daar waar we geschat hadden rond twee uur terug te zijn, was het dik acht uur voordat we in de Welfare Club op algemeen gegrinnik konden worden onthaald.
Daar zat ook Fernando, die terloops vertelde dat IDJWI voor onbepaalde tijd was uitgesteld.
Wat? Waarom?
Wegens de dreigende intocht van Nkunda, Mutebutsi of de paus.
Who knows?
Maar hij had alles onder controle: hij had Jonas verwittigd om de barge af te zeggen en de directeur had begrip getoond voor de situatie. Tenslotte zat die zijn vel er, in geval van een aanval, ook tussen...
Op donderdagmorgen rond kwart voor acht wandelde ik welgemutst de nog lege parking van het hoofdkwartier op...en zag een bus staan.
't Is niet waar, hé!
Wat doet gij hier?
"Ik sta hier al vanaf kwart voor zeven te wachten om de Nepalezen naar 'the Chinese Peninsula' te brengen, maar ik weet niet voor wat".
Verdomme.
Jonas had wél de barge afgezegd, maar natuurlijk vergeten de transportsectie te verwittigen!
Tijdens de brigadebriefing van zaterdag 24 Juli bleek dat de paus zijn aangekondigde intocht had afgezegd en dat Nkunda en Mutebutsi ook nog altijd zaten waar ze verondersteld werden te zijn. De draad van het IDWI-avontuur kon dus weer opgenomen worden.
D-day: dinsdag 27 Juli.
Op maandag ben ik ZEKER vijfentwintig keer het JOC binnengelopen om te vragen of alles nog was zoals gepland. En met het uur zag ik Fernando's zelfvertrouwen groeien. No problems,...yet.
Rond 21.00 Hr zat hij te strálen op het terras van de Welfare: de laatste briefing was gegeven en er was geen enkel probleem opgedoken!
Dinsdagmorgen stond ik een beetje voor 07.00 Hr bij de wachtende bus. Twee Congolese tolken kwamen afgewandeld. Maar geen Nepalezen te zien. Fernando proberen op te roepen, maar geen Fernando te horen. Dan maar naar de Nepalezen gegaan. Daar heerste diepe rust.
Wat is hier gaande?
Eén van de Nepalese majoors uit zijn bed gestampt.
De patrouille was afgelast, vertelde hij me met slaapogen.
Ik was zodanig verbouwereerd dat ik zelfs vergat te vragen waarom en woest weer buitenliep...
Ik zond de buschauffeur voor de rest van de dag maar naar huis, want die was zo stilaan rijp om mij levend te villen en ik moest het gezaag aanhoren van de tolken, die al zoveel nodeloze kosten gemaakt hadden voor die uitstap en wie zou hen dat vergoeden, en..., en...
FERNANDO !!!
FUCK!
Toen hij tegen achtuurdertig kwam aangesloft zag ik een oude man die duidelijk niet goed geslapen had.
Hij gaf het op, zei hij.
De Nepalezen hadden hem de avond ervoor laat opgebeld en gezegd dat ze toch niet meespeelden in het IDJWI-spel. Ze hadden nog nooit over water gevaren en konden niet zwemmen, ze waren bezig met hun rotatie voor te bereiden en konden daarbij geen peloton missen gedurende vijf dagen, ze hadden slechte resultaten gehaald bij de COE-inspectie waardoor Nepal een hoop UNO-huurgeld voor dit materiaal dreigde kwijt te spelen en dus moesten ze hun voertuigen dringend onderhouden en een nieuwe inspectie laten ondergaan, enz...
En hun bataljonscommandant ging akkoord met hun argumenten!
Kunt u zich dit inbeelden, vroeg hij me, terwijl hij zijn armen in de lucht stak.
ALLES was tot in de puntjes voorbereid, kijk maar naar mijn bord!
Om 18.00 Hr geen enkel probleem en dan om 22.00 Hr: BENG, ze laten je stikken!
Fernando was zodanig onder de indruk geweest dat hij vergeten was om ook maar IEMAND te verwittigen.
Ik had in feite meer medelijden met hem dan dat ik kwaad op hem was, want hij zag er uit als een versleten Don Quichote, té vermoeid om nog tegen windmolens te vechten...
Maar de transportsectie en de directeur hadden minder medelijden.
De transportsectie kon ik nog sussen door te zeggen dat ik niet meer zou aanvaarden dat er een bus zou moeten klaarstaan vóór het normale aanvangsuur van het werk, maar de directeur was NIET te sussen en hij eiste nu een vergoeding...
Over naar Kristian.
Daar dienen bazen tenslotte voor...
Op woensdag 28 Juli was ik de ganse dag begeleider van het inspectieteam dat het COE-materiaal van het Uruguaiaanse bataljon kwam controleren. Zo een COE (Contingency Owned Equipment)-inspectie kan een beetje vergeleken worden met een CORLOG-inspectie, maar dan wel eentje om de zes maanden. De UNO betaalt een land namelijk een bepaalde huursom voor het eigen materiaal dat ze inzetten. Maar dan moet dit materiaal wél operationeel zijn en wanneer tijdens een COE-inspectie blijkt dat dit NIET zo is, dan wordt gedurende zes maanden geen huurgeld betaald. En dat kan aardig oplopen, want voor een pantservoertuig bijvoorbeeld wordt 60 $ per dag neergedokt.
We werden dan ook met de meeste égards ontvangen in Kamp PANZI, waar het bataljonshoofdkwartier en twee compagnies van URUBATT gevestigd zijn, teneinde het team zo gunstig mogelijk te stemmen.
We moeten daarbij de Uruguaianen niets verwijten.
WIJ zouden dat OOK doen.
Terwijl ik daar maar wat aan het meelopen was met de chef van het inspectieteam, zag ik plots Fernando verschijnen die verschillende blokken binnen en buitenliep. Hij zag er weer al wat beter uit dan de dag voordien.
Hij zei me dat hij de hoop om de Nepalezen te kunnen inzetten maar opgegeven had en dat hij de patrouille nu zou laten begeleiden door échte militairen.
Uruguaianen!
Hij had al gesproken met de bataljonscommandant en er was geen enkel probleem. Die had alleen gevraagd om naast de reeds voorziene vier jeeps ook nog een extra camion en pick-up mee te sturen voor het vervoer van het nodige materiaal.
Ik zou maandag 02 Augustus willen vertrekken.
Kunt gij dat regelen, Toon?
Dat wist ik zo nog niet, want de barge was met zijn 19 meter lengte juist groot genoeg voor het vervoer van vier jeeps en dus zou er in twee shiften moeten gevaren worden (maar dat zou twee dagen in beslag nemen) ofwel moest er een tweede barge gevonden worden, maar voor zover ik wist had AGETRAV er maar één.
Hij wilde natuurlijk alles in één keer overgezet zien.
Op donderdag dweilden Jonas en ik de barge-markt af. Niets te vinden. We konden alleen maar een sleepbaar ponton vinden bij SNCC, een ander staatsbedrijf onder de vleugels van 'Office des Routes'.
Dat is ook weer zoiets typisch Congolees: het éne staatsbedrijf heeft één barge en het andere één ponton en ik ben er zéker van dat, wanneer alle ambtenaren van die 'bedrijven' samen op hun drijvende spullen gaan staan, dat ze zullen zinken.
Maar die nieuwe Uruguaiaanse eisen betekenden wél dat we het transportmateriaal van TWEE Congolese STAATSbedrijven op HETZELFDE ogenblik op DEZELFDE plaats moesten zien te krijgen.
Iemand die een béétje langer dan twee weken in Congo is, weet dan al dat er éérder mensen op Mars zullen wonen...
Maar Fernando wilde niet luisteren.
Goed Fernando, we gaan ons best doen, maar besef wel dat we geen 'Master of the Game' zijn en dat we zo stilaan ALLE geloofwaardigheid bij AGETRAV verloren hebben.
Op vrijdag stormde hij ons bureel binnen.
"Ik heb 45 reddingsvesten nodig, anders gaat het peloton niet aan boord van de barge!"
Reddingsvesten?
Ja, natuurlijk, Fernando, mijn schuif ligt er vol van...
Na véél zoeken en sukkelen kwam ik te weten dat de 'Riverine Coy' in KINDU over reddingsvesten beschikte, maar ze konden er maar twintig missen, anders konden ze hun eigen opdrachten niet meer uitvoeren. Maar ze beloofden mij deze op te sturen tegen dinsdag.
Kunt ge het stellen met twintig, Fernando?
Neen.
Het moesten er vijfenveertig zijn.
Goed, dan gaan we een aanvraag doen bij Kinshasa, maar dat kan wél een tijdje duren.
Geen probleem, dan stellen we de patrouille uit tot ze er zijn, want de commandant van URUBATT heeft er expliciet om gevraagd.
En er werd niet meer over datums gesproken...
Op maandag 02 Augustus viel een mail in mijn bus van de 'Logistic Officer' van URUBATT. Hij vroeg tweeduizend zandzakjes voor de 'KATANA Position' en duizend zandzakjes voor de 'Defensive Position IDJWI-island'.
DEFENSIVE POSITION IDJWI-island???
Wat gaan ze daar gaan verdedigen?
Het is toch een patrouille?
Bovendien is er daar geen zand, hebben de Uruguaianen geen schopjes in hun individuele uitrusting en heb ik ze, eerlijk gezegd, nog NOOIT zelf een zandzakje zien vullen. Zelfs in de hoogste nood hadden ze er iemand voor nodig.
Ik vroeg Fernando wat de bedoeling daarvan kon zijn.
Hij wist het ook niet.
Maar wanneer de baas van URUBATT dit zo vroeg, dan moest dat maar zo zijn.
Ik belde ES (Engineer Section) en vroeg hoeveel zandzakjes ze in voorraad hadden.
Tweeduizend.
En hoe lang duurt het vooraleer er een nieuwe levering komt?
Dat kon toch wel een paar weken duren, want sedert 'the Bukavu war' is men overal driftig aan het verdedigen geslagen en zijn zandzakjes zo stilaan hun gewicht in goud waard.
Er zou dus moeten gekozen worden waar die tweeduizend exemplaren prioritair zouden gebruikt worden.
Op dinsdag 03 Augustus stelde ik de vraag tijdens de brigadebriefing.
KATANA-position, zei de afgevaardigde van URUBATT.
KATANA-position, zei de 'Deputy Brigade Commander', een Uruguaiaanse kolonel, die generaal ISBERG tijdens zijn verlof verving...
Vroeg of laat zullen zowel de gevraagde reddingsvesten als de zandzakjes aankomen. Ik ben alleen benieuwd wat voor nieuws ze tegen dan weer uit hun mouw zullen geschud hebben.
Parachutes voor de reddingshelicopters?
De menselijke fantasie is tenslotte onbeperkt.
En de Uruguaiaanse is nog IETS groter om iets NIET te moeten doen.
Maar ze zeggen wel nooit "NEEN"...
Episode 19
Home
Boek kopen? Surf naar © 2006 Free Musketeers!