Bukavu was weer stevig (?) in handen van de regeringssoldaten.
Tijd dus voor de politici om ook hun kop eens te tonen.
Voor donderdag 10 Jun werd een delegatie "uit Kinshasa" aangekondigd, die eerst zou bestaan uit een groepje van een twintigtal personen, maar alras aanzwol tot een dikke vijftig. Want vice-president Jean-Pierre MBEMBA zou er bij zijn, in een vorig leven nog rebellenleider van het MLC (Mouvement pour la Liberation de Congo), maar nu omgetoverd tot een respectabel politicus. En MONUC 'mocht' zijn transport ter plaatse én zijn veiligheidsescorte verzekeren.
Quel honneur!
Hij en zijn bende zouden aankomen rond 12.00 Hr op Kavumu-airport, van daaruit met UN-helicopters naar het College gebracht worden en dan verder met UN-bussen een beetje aan sightseeing in Bukavu gaan doen.
Rond 11.00 Hr kwam het bericht dat de voorziene aankomst verschoven was naar 14.00 Hr en even later hoorden we zelfs dat 16.00 Hr nog méér waarschijnlijker zou zijn, want hij kwam met Congo-airlines en die vliegen nu eenmaal volgens heel andere uurschema's dan alle andere maatschappijen ter wereld.
Nu is 16.00 Hr een héél mottig uur, want de heli's moeten om 18.00 Hr op hun basis in Goma terug zijn (dan sluit onherroepelijk de verkeerstoren) en dus moesten ze ten laatste om 16.15 Hr opstijgen vanaf Kavumu-airport.
Hoe het kwam weet ik niet meer, maar alhoewel ik met heel dat delegatiegedoe geen bal uitstaans had, zat ik er toch opeens middenin.
Op een bepaald ogenblik kwam Kristian GEERTSEN (onze baas, de JLOC) ons bureel binnen en vroeg: "Can You activate the escort, we're going to the airport", want hij vreesde dat de delegatie te laat zou aankomen om nog per helicopter vervoerd te worden naar het College. Ik verwittigde de Uruguaiaanse APC's die al van 's morgens standby stonden. De Luitenant kwam bij me en maakte bezwaren: zijn opdracht was begeleiding vanaf het college en NIET vanaf de luchthaven. So what? Ik zei hem dat zijn opdracht de begeleiding van een delegatie was, ongeacht van waar ze kwam en hij bond in.
Toen de kolonne, bestaande uit twee bussen en een gepantserde jeep, klaar was om te vertrekken, bleek dat één van de APC's in panne was. Dat begon al goed.
We waren nog maar juist vertrokken toen ik bericht kreeg van de Duty Officer dat we naar het College moesten rijden, want de delegatie was al op de luchthaven aangekomen en zou dus een tiental minuten later landen in het College. Wij dus daar naartoe, waar de ondertussen met plaklint en ijzerdraad herstelde APC ons vervoegde.
Daar stond al een hoop volk verwachtingsvol uit te kijken naar de 'ter-aarde-nederdaling' van Monsieur le Vice-President.
Kristian belde mij even later op om te zeggen dat de delegatie nog NIET op het vliegveld was en dat we dus naar de luchthaven moesten rijden.
Jamaar, wat is't nu?
Ik ging naar een Uruguaiaanse kolonel, die op het brigadehoofdkwartier werkt en die daar ook toevallig verwachtingsvol stond te kijken, en vroeg hem of hij soms meer wist. Hij bevestigde dat ze in het College zouden landen, maar hij wist niet of de delegatie al geland was of niet.
Ik bleef dus waar ik was met mijn ganse gevolg.
Vijf minuutjes later (het was ondertussen vier uur geworden), nieuw telefoontje van Kristian, met de vraag of we reeds vertrokken waren. Ik gaf de GSM door aan de Uruguaiaanse kolonel. Ze moesten het maar onder elkaar uitvechten.
Blijkbaar kon Kristian hem overtuigen, want, OK, op naar de luchthaven… MAAR, ik moest volgens de kolonel wel een andere escorte zoeken, want er was 's morgens afgesproken dat de NEPALEZEN de escorte zou verzorgen en niet de Uruguaianen en de APC's hadden nu (opeens) andere opdrachten.
Ha neen, zó niet, hé!
Het zou nóg een uur duren om de Nepalezen samen te trommelen, want die waren nu met heel andere dingen bezig en wisten van toeten nog blazen en het was nog altijd anderhalf uur rijden tot de luchthaven!
Kolonel, sorry. Opnieuw!
Goed, dan moest ik maar zonder escorte vertrekken en op de luchthaven een escorte organiseren, want daar zat ook een Uruguaiaanse compagnie.
Nogmaals: ha neen, hé!
Ik had geen goesting om op de luchthaven als een gek te moeten rondlopen, zoeken en sakkeren vooraleer ik een escorte vastkreeg!
Hij wilde niet plooien.
Dan maar de grote middelen ingezet.
Ik belde Alfred op en deed hem het verhaal. Hij beloofde de brigadecommandant te verwittigen.
Twee minuten later zong de GSM van de kolonel. Hij had de Deputy-BrigadeComd (een Uruguaiaanse full-kolonel) aan de lijn. Ik verstond wel niet wat ze zeiden want het was in het Spaans, maar hij moest nogal véél si-si-si zeggen…,en hij gaf me de escorte.
Zij het met zéér lange tanden.
We hobbelden zo snel we konden richting luchthaven. Het was ondertussen wél al dik 16.30 Hr geworden. We konden dus ten vroegste maar rond 20.00 Hr terug zijn en om 18.30 Hr is het al aardedonker in Congo. Het beloofde een leuke trip te worden.
Op de 'Place de l'Independence' was er met de kolonne bijna geen doorkomen aan. 'Radio trottoir' werkt soms té goed, want er hadden zich daar al een paar duizend superenthousiaste aanhangers van MBEMBA, met spandoeken en al, verzameld, die duidelijk niet beseften dat ze nog lang zouden moeten zingen en dansen vooraleer ze hem te zien zouden krijgen.
Een paar kilometer verder riep Alfred ons op met de mededeling dat we niet verder moesten rijden dan 'the Chinese peninsula', ongeveer halfweg tussen Bukavu en Kavumu-airport, omdat de delegatie tot daar zou komen 'met eigen middelen'. Daar zou ze overstappen in de jeep en de bussen. Het eerste wat door mijn hoofd schoot was: als ze op eigen kracht tot daar kunnen geraken, waarom dan niet verder tot in Bukavu?
Toen ik de Congolese kolonne zag komen aangehuppeld, werd het mij onmiddellijk duidelijk: het was inderdaad GEEN zicht om secretarissen, begeleidende kolonels, majoors en ander voetvolk, hangend aan de zijkant van een paar overvol geladen camions Bukavu te zien binnenrijden. Alleen Mbemba zelf zat in een lokale jeep die misschien de autoinspectie zou kunnen overleven en hij weigerde dan ook om over te stappen in de UN-jeep die voor hem voorzien was.
MONUC mocht dus niet alleen voor het nodige transport, maar ook voor de nodige 'standing' van zijn gevolg zorgen!
Als Mbemba wil verder doen als professioneel politicus, dan moet hij toch nog veel leren, want toen we bij zijn massa supporters op de 'Place de l'Independence' kwamen, liet hij de tribune en micro voor wat ze waren en stapte hij zelfs niet eens uit om 'goeiendag' te zwaaien. De meesten hebben zelfs niet eens gezien dat hij in de eerste jeep (verborgen achter de kop-APC) meereed, maar dachten dat hij in de gepantserde jeep met zwaailichten en sirene zat, achteraan in de kolonne . Die werd dan ook op een bepaald ogenblik door een afdeling lokale maagden klemgezet en de inzittende,verbouwereerde mindere goden kregen bloemen in de pollen gestopt en een oorverdovende ovatie.
Ze hebben het zich laten welgevallen…
Ik had gehoopt dat ze aan het RESIDENCE-hotel (klinkt poepchique, maar is vergane glorie) zouden stoppen om daar te vergaderen en te overnachten, maar neen, ze kozen natuurlijk weer voor de moeilijke oplossing: het ORCHID-hotel. Nu is dat hotel in eerste instantie al geen haar beter dan het Residence-hotel, maar het heeft daarnaast ook zo goed als geen parking en de vijfhonderdmeter lange toegangsweg is maar juist breed genoeg voor één voertuig. Voor bussen is het trouwens absoluut onbereikbaar.
Dat zou dus ZEKER lachen worden.
Ik riep de transportsectie op en vroeg hen een maximum aan minibusjes naar een kruispunt vóór de beruchte toegangsweg te sturen om daar de delegatie in over te pompen en tot aan het hotel te kunnen brengen.
En in feite was het allemaal niet nodig.
De jeep met Mbemba reed natuurlijk tot aan het hotel…gevolgd door een hele rits voertuigen met supporters die persé een glimp van hem wilden opvangen. De zaak zat dus binnen de kortste keren zo blok als maar zijn kon en toen ik een kijkje ging nemen, was het over gans de lengte van de toegangsweg een getoeter en gevloek om niet goed van te worden.
Ik was nog maar net het Congolese organisatietalent aan het bewonderen, toen een kolonel die, zegge en schrijve, nog geen twintig meter met het minibusje had kunnen meerijden, mij zéér vriendelijk kwam vragen of ik zo goed wilde zijn om zijn valiezen tot aan het hotel te brengen.
MONUC verzorgde tenslotte het transport, nietwaar…
Ik heb mijn radio maar uitgezet en ben te voet terug gekeerd naar het hoofdkwartier…
Ik hoop dat hij goeie wieltjes had onder zijn valiezen.
's Anderendaags hoorde ik dat er 's nachts om 03.00 Hr in Kinshasa een "coup d'état" was geweest tegen president Kabila, opgezet door de commandant van de 'presidentiële garde' ('t is van uw 'gardiens' dat ge het moet hebben) en dat Mbemba met heel zijn gevolg vóór dag en dauw, speedy-gonzales, was teruggekeerd naar Kinshasa 'met eigen middelen'.
Blijkbaar deed de 'standing' er nu niet veel meer toe.
De ganse dag bleef het trouwens zéér onrustig in Kinshasa. Er werd geregeld geschoten en het was onduidelijk of de staatsgreep al dan niet geslaagd of mislukt was.
Het UN-personeel ter plaatse kon daarbij nóg maar eens genieten van een extra 'UN-holiday'.
Die mannen beginnen nu toch wel écht te overdrijven…
De onrust sloeg ook weer over naar het oosten van Congo, want op zaterdag 12 Juni bereikte ons het bericht dat KAMANIOLA bezet was door troepen van MUTEBUTSI (van waar kwam DIE nu weer opgedoken, als een duivel uit een doosje?), dat er in KALEHE gevechten waren tussen troepen van NKUNDA en lokale Mai-Mai en dat in BARAKA (een stadje op een tweehonderd kilometer ten zuiden van Bukavu) een Buniamulenge-eenheid van een zeventigtal militairen, die echter trouw waren gebleven aan generaal MABE, bedreigd werden door de Mai-Mai uit de omgeving.
Op zondag kreeg ik een nieuw telefoontje van Kol Werckbrouck.
En hij was duidelijk dépri.
Hij zei dat er nog altijd geschoten werd in Kinshasa en dat de president zéker nog niet veilig was. Hij vreesde dat de opstand bedoeld was om Kabila uit de weg te ruimen en dat Congo dan zou uiteenvallen in verschillende deelstaatjes.
En ik had geen goeie argumenten om hem tegen te spreken…
Episode 13
Home
Boek kopen? Surf naar © 2006 Free Musketeers!