Dit Duitse, militair kerkhof is het grootste verzamelkerkhof voor Duitse militairen buiten het Duitse grondgebied, voor Duitse oorlogsslachtoffers van de tweede wereldoorlog. Op een oppervlakte van 16 ha staan bijna 20.000 kruisen, wat ongeveer 40.000 doden behelst (onder elk kruisje liggen 2 soldaten). 6221 kruisjes dragen 'Ein Deutscher Soldat', omdat het lijk niet meer te identificeren was.
De meeste slachtoffers zijn gevallen tijdens de 18-daagse veldtocht (10 tot 25 mei 1940), 3 slagen rond Aken (september tot december 1944), en het Ardennenoffensief (16 december 1944 tot 30 januari 1945). Toch liggen hier ook 542 slachtoffers uit de eerste wereldoorlog.
De eerste soldaten arriveerden hier in 1946/47. Het kerkhof, zoals we dat nu kennen, werd ingehuldigd op 6 september 1959. Volgens het verdrag van Genève genieten oorlogsdoden, ook in het buitenland, 'eeuwige rust'. In dit kader hadden de Duitse en Belgische regering een verdrag gesloten in 1952, waarbij het beheer werd overgelaten aan de 'Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge'. Een belangrijke bijdrage aan de oprichting van dit kerkhof kwam van de Duitse studenten, in de vorm van een jaarlijkse 'Opferpfennig'. De vlakte is omwald, en met heide en bomen bepland, om het onkruid zo weinig mogelijk kans te geven.
Ter nagedachtenis van 50 jaar vrede, werd in mei 1995 een Ginkgo of Japanse noteboom geplant. Dit soort boom wordt 'levend fossiel' genoemd, omdat hij in het Jura en het Krijt veelvuldig voorkwam, maar nu in het wild wellicht uitgestorven is.
Pierre Brewee: 'Ik bezoek vele begraafplaatsen. Deze overdonderde mij. Beangstigend te beseffen dat elk kruis symbool staat voor twee soldaten. De Duitse oorlogskerkhoven zijn, vergeleken met de Britse begraafplaatsen, heel sober, lichtjes verwaarloosd (alhoewel nog steeds heel mooi). Ze hebben iets droevigs over zich : op de Britse begraafplaatsen zie je vele bloemen en kransen, de Britten bezoeken hun begraafplaatsen regelmatig, de Duitse begraafplaatsen krijgen amper bezoek, de weinige kransen die er lagen waren al lang uitgebloeid, rijp voor de vuilhoop. Deze mannen en jongens krijgen amper bezoek, zelfs van hun eigen familie. Ik bezoek vele begraafplaatsen, maar op dit kerkhof heb ik zitten wenen. '
Pol Anseeuw: 'Alle oorlogskerkhoven zijn mooi of het nu 1ste of 2de wo is, Amerikaans, Brits of Duits. Alle soldaten verdienen een rustige en mooie plaats want de meesten hebben het zelf niet gewild.'
Guy Ceulemans: 'Triest dat dit kerkhof niet zoveel onderhouden als die van de galieerden, want de duitsers waren ook verplicht hun taak uit te voeren of sterven. '
Karel Watté: 'Zeer indrukwekkend,goed onderhouden,sober maar toch mooie zoals het hoord op een kerkhof. Duitse jeugd aanwezig voor onderhoud .'
Jaak Suys: 'Ik vind dit mooi. Ieder mens heeft bij zijn dood recht op respekt. Vele jonge soldaten hebben dit zelf niet gewild. '
Agnes Teunkens: 'Een prachtig park-begraafplaats ! telkens overvalt je de sereniteit, ingetogenheid en de kracht van de natuur die op deze plek zo sterke indruk maakt.'
Joel Poesen: 'Wat me bij gebleven is zijn de namen, elk kruis twee, eenvoudige Duitse namen zoals zij ook enkel soldaat, waren in een grauwere bladzijde, van de geschiedenis.'
Français
English
   |
